سبک تربیت

داشتن هوش رفتاری، ابزار مهم مربی تربیتی

یکی از مهم‌ترین ابزارها و نکات مربی این است که هوش رفتاری داشته باشد. هوش رفتاری یعنی بر حالت‌ها و رفتارهای خودش مسلط باشد و اگر الآن باید عصبانی باشد، بتواند داد بزند و عصبانی شود. اصطلاحاً باید هنرپیشه باشد؛ به هنرپیشه بگویی بخند، از ته دل می‌خندد، همین الآن به او بگویی گریه کن، گریه می‌کند. خیلی وقت‌ها پیش می‌آید که مثلاً متربی کاری کرده و مربی از دستش ناراحت است ولی نباید به روی خودش بیاورد؛ اتفاقاً باید بگو و بخند راه بیندازد. عصبانی است ولی باید بخندد یا اینکه از چیزی خوشحال است اما نباید به روی خودش بیاورد؛ چون مخاطبش پررو می‌شود؛ بنابراین باید جدّیت خودش را حفظ کند.

همه تا حدی این صفت را داریم اما معمولاً در آن ضعیف هستیم. یکی از ضعف‌هایی که در مربی‌ها می‌بینیم این است که خودشان به حالت‌هایشان مسلط نیستند؛ عصبانی که می‌شوند، رنگ صورتشان عوض می‌شود؛ این آدم دیگر نمی‌تواند شادی‌اش را نشان بدهد. مثلاً الآن عصبانی هستی و داد زدی، دو دقیقه بعد، یک نفر تازه از در وارد شد؛ باید بتوانی بخندی.

هوش رفتاری از چیزهایی است که باید ایجاد شود و تمرین می‌خواهد. بعضی افراد تا حدی این خصوصیت را دارند. معمولاً آدم‌هایی که شخصیت محکمی دارند، این‌طوری هستند. آدم‌هایی که از حرف و نگاه دیگران آزاداند، این صفت در آن‌ها قوی‌تر است. بنابراین باید بروید و روی شخصیت خودتان کار کنید.

آدمی که هنوز خودش بند نگاه دیگران است، نمی‌تواند حالت خودش را پنهان کند. مربی باید بتواند حالت خودش را پنهان کند، مدیریت کند و حالت مورد نظرش را برای خودش طراحی کند. مثلاً بچه‌ها شیطنتی کرده‌اند و مربی می‌خواهد وارد اتاق شود و خبر هم دارد و خود بچه‌ها هم می‌دانند که مربی خبر دارد. باید بداند  الآن که وارد می‌شود، چگونه شروع کند، چه دادی بزند، اول  سر چه کسی داد بزند، چه‌طور بچه‌ها را به هم بریزد و بعد چگونه قصه را جمع کند.

حرف پایانی

هوش رفتاری برای یک مربی خیلی مهم است. مربی باید بتواند با بچه‌ها بچه‌گانه بازی کند، مسابقه بدهد، به چیزی که بچه‌ها می‌خندند، بخندد اما ما بسیاری از اوقات حالت‌های خودمان را گم می‌کنیم و به‌جای اینکه هو‌شمندانه با بچه‌ها بازی کنیم؛  خودمان بچه می‌شویم!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس