احادیث تربیتی

ویژگی‌ فرزندان در کودکی و بزرگ‌سالی

پیامبر(ص) می‌فرمایند:

«أَوْلَادُنَا أَكْبَادُنَا صُغَرَاؤُهُمْ أُمَرَاؤُنَا كُبَرَاؤُهُمْ أَعْدَاؤُنَا وَ إِنْ عَاشُوا فَتَنُونَا وَ إِنْ مَاتُوا حَزَنُونَا»

فرزندان ما جگرگوشه‌های ما هستند؛ به‌همین‌خاطر:

ـ کوچک‌هایشان بر ما حکم‌رانی می‌کنند.

ـ بزرگ‌هایشان با ما دشمنی می‌ورزند.

ـ وقتی زنده‌اند، ما را دچار فتنه می‌نمایند.

ـ وقتی می‌میرند، اندوهگین‌مان می‌سازند.

در این حدیث، رسول خدا(ص) قصد دارند به «شدتِ محبت والدین به فرزندان» اشاره کنند؛

الف) این‌که آن‌ها تا کوچک‌اند، رعایت بزرگی والدین‌شان را نمی‌کنند، بلکه امر و نهی می‌کنند و توقع انجام درخواست‌هایشان را دارند، ولو با گریه. والدین نیز به‌خاطر شدت علاقه‌شان به آن‌ها، رفتارشان را تحمل می‌کنند و تا جایی که ممکن باشد، درخواست‌شان را اجابت می‌کنند.

ب) این‌که وقتی رشد می‌کنند و به سن نوجوانی و جوانی می‌رسند و روحیه استقلال‌طلبی و سرکشی در آن‌ها سبز می‌شود، با والدین‌شان رفتار ملایمی ندارند و نافرمانی و پرخاش می‌کنند. والدین اما باز تحمل کرده و هم‌چنان محبت می‌ورزند.

ج) این‌که تا زنده‌اند، والدین به‌خاطر علاقه‌شان به آن‌ها دچار امتحانات و آزمایش‌هایی می‌شوند. به‌ همین‌خاطر والدین باید برای رضایت پروردگار، پا بر علاقه خود بگذارند و از آن‌ها چشم بپوشند؛ چنان‌چه خداوند در آیه۴۶ سوره کهف می‌فرماید: «مال و فرزندان، زینتِ زندگی دنیا هستند.» و در آیه ۲۸ سوره انفال می‌فرماید: «بدانید اموال و فرزندان‌تان فقط فتنه (وسیله آزمایش در دنیا) هستند و این خداوند است که پاداش بزرگ، نزد اوست.

د) و این‌که وقتی می‌میرند، این پدر و مادر هستند که بیش از دیگران در غم فرزندشان می‌سوزند و آب می‌شوند.

حکمت پروردگار است  که چنین محبتی را در دل‌ پدران و مادران کاشته است و به جز آن‌دو چه کسی می‌تواند سال‌ها چنین موجودی را تحمل کند؛ در آغوش گیرد، غذا دهد، مهر ورزد و سرپرستی کند؟ موجودی که تا کوچک است، دستور می‌دهد و وقتی بزرگ شد، سرکشی می‌کند، تا زنده است، موجب گرفتاری است و وقتی می‌میرد، اندوه ‌می‌افزاید!

جامع‌الأخبار، ص۱۰۵

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس