بخش محتوا

*عاشورا، داستان همیشه انسان است.

همه باید به خود بگویند : «در خودت هم ابن سعد و حرمله ای وجود دارد، مواظبشان باش و به آنها لعن کن و به حسین وجود و فطرتت سلام کن.»  لعن و سلام معنای عامی دارد. مگر نمی گوییم : «اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد و آخر تابع له»

اگر ابن سعد درون انسان فعال شود، می شود «آخر تابع له» به همین دلیل می گویند: «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» عموم زمانی و عموم مکانی دارد. شهدا آنهایی بودند که وقتی لعن می کردند، نفس امارۀ خودشان را از قلم نمی انداختند و وقتی که به حسین بن علی (علیه السلام) سلام می کردند، عقل و نور خودشان را که از نور اهل بیت (ع) بود، فراموش نمی کردند. آنها نور عقل را جدی گرفتند و از آن تبعیت کردند تا به مقام شهادت رسیدند. در طرف مقابل، اشقیایی که در جبهه ها مرتکب این شقاوت ها شدند به نورشان اهمیت ندادند و هواهای نفسانی خود را جدی گرفتند و شدند آنچه شدند.

*آیت الله حائری شیرازی-کتاب آینه تمام نما-صفحه 97

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس