سبک تربیت

ویژگی‌های بینشی مربی تربیتی

داشتن رویکرد تربیتی در تمام زندگی

اولین  و اساسی‌ترین نکته این است که اگر کسی می‌خواهد در امر تربیت وارد شود، باید رویکرد اصلی زندگی‌اش رویکرد تربیتی باشد؛ یعنی نسبت به این امر احساس ضرورت و احساس مسئولیت کرده باشد و اصلی‌ترین بُعد زندگی‌اش باشد. اگر کسی که می‌خواهد این امر را به دست بگیرد، رویکرد اصلی‌اش تربیت نباشد، هزار کار در زندگی‌اش می‌کند و نهایتا هم گوشه کارش در مسجد، فعالیتی با چهار دانش‌آموز دارد.

آدمی که نگاهش این‌گونه نباشد و در همه زندگی‌اش، صبح تا شبش و در تمام برخوردهایش فضای تربیتی حاکم نباشد، خیلی سخت می‌تواند با متربی کار کند؛ مثل کسی که عبودیت در زندگی‌اش نیامده و فقط نماز می‌خواند و روزه می‌گیرد اما روح اصلی عبادت که عبودیت است، در کل زندگی‌اش جریان ندارد. این آدم فقط موقع نماز می‌خواهد توجه به خدا داشته باشد، در حالی که اگر روح عبودیت باشد، در تمام زندگی توجهش به خدا است.

فضای تربیتی باید در تمام زندگی گسترده شود، به این معنا که نگاه تربیتی من نباید محدود به متربی خودم باشد، آن هم در برخی اوقات که این حالت در درونم ایجاد می‌شود؛ بلکه در کوچه و خیابان هم که رفت و آمد دارم، با آدم‌ها به این نگاه برخورد می‌کنم، بنابراین اگر پس‌فردا به عنوان مربی از فضای مسجد جدا شدم و به تعبیر عرفی وارد زندگی عادی شدم، مثلاً بقال محل شدم، سوپر مارکتی شدم، مهندس شدم، با کارگری ارتباط داشتم، با خریداری ارتباط داشتم، باز هم تربیت در زندگی‌ام جریان داشته باشد.

کسی که چنین نگاهی داشته باشد، هرجا که باشد کار خودش را می‌کند. فکر نکنید که بحث تربیت فقط درباره من و این متربی و در مسجد معنا پیدا می‌کند؛ کسی که مربی باشد، هر جا که می‌چرخد، به چشم تربیت نگاه می‌کند؛ حتی به ظواهر، به نوع ساختمان‌سازی، به نوع سلام و علیک با همسایه و فامیل، به رفت و آمدها و در تمام این ارتباط‌هایش نگاه تربیتی حاکم است. نگاه تربیتی وقتی عام شد، دیگر لازم نیست موقعی که با یک متربی برخورد دارید، دقت کنید که الآن من حرکتم و برخوردم باید سازنده باشد؛ کم‌کم طوری می‌شود که همه برخوردهای‌تان، به‌طور طبیعی سازنده است؛ آن وقت در فضای تربیت راحت‌تر جا می‌گیرد و این مسیر را روان‌تر طی می‌کند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس