سبک تربیت

وظیفه مربی، هدایت؟ یا فراهم آوردن زمینه هدایت؟

مربی باید برای رسیدن به اهداف مناسب در تربیت، ویژگی‌های انسانی را بداند. در این یادداشت به دو ویژگی مهم در انسان اشاره می‌کنیم:

الف) اختیار(آزادی و انتخاب)

انسان انتخاب­‌گر و مختار آفریده شده است. بنابراین برای تربیت انسان­‌ها لازم است به نکات زیر توجه کرد:

مربی حتی اگر «نبی» باشد، مسئول هدایت انسان­‌ها نیست. البته مقصود از هدایت در این‌جا، گرفتن دست و به مقصد رساندن» است. بلکه وظیفه مربی، فراهم کردن زمینه­ هدایت است تا متربی بتواند اولاً خودش رشد کند و ثانیاً توان رفتن به سوی حق را داشته باشد. پس مربی باید:

۱ـ به متربی آزادی دهد. آزادی از بندها، اسارت­‌ها، تلقین‌­ها، عادت­‌ها، القاءات، تعصبات، جَوها، ترس‌ها، حرف دیگران و …

۲ـ عناصر انتخاب­‌گر، یعنی قوای تفکر و تعقل را در متربی تقویت کند.

آن دسته از روش­‌های تربیتی که با این ویژگی انسان هم‌خوانی ندارد(اجباری، اکراهی، تلقینی، تحمیلی، تزریقی، جوسازی، داغ کردن، بغل کردن و به مقصد بردن و …)، بی­‌فائده، بی­‌ارزش و محکوم به شکست است.

ب)کنجکاوی

خداوند انسان را کنجکاو و پرسش‌گر آفریده است و نشانه­‌اش سؤالات مختلفی است که در سنین کودکی می­‌پرسد و اکتشافات گوناگونی است که در بزرگ­‌سالی انجام داده است.

پرسش‌گری، مقدمه­ تفکر، کلید علم و موتور محرّک انسان به­‌سوی حقیقت است. خداوند با ایجاد روحیه پرسش‌گری در انسان، زمینه تفکر و امکان رسیدن به حق را برایش فراهم کرده است. لذا دشمنان انسان و انسانیت درصدد سلب این روحیه از انسان هستند تا تفکر را که وجه تمایز انسان و حیوان است، را از او بگیرند. مربی باید همواره در تقویت این ویژگی متربی بکوشد و او را پرسش‌گر و نقّاد بار آورد.

نکته مهمی که در این زمینه باید رعایت کرد، این است که سؤالات متربی را نباید بلافاصله و به‌طور کامل پاسخ داد؛ بلکه باید اولاً در او تشنگی ایجاد کرد تا پاسخ در وجودش بنشیند و ثانیاً خود او را به فکر وادار کند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس