سبک تربیت

وظیفه مربی، «نمایاندن» راه صحیح است

با شاگرد که صحبت می‌کنید، کاری که می‌توانید بکنید این است که او «ببیند». نحوه برخورد با آنچه می‌بیند دیگر به خود او مربوط است و به شما مربوط نیست!  انتخاب نحوه برخورد، به اختیار و انتخاب انسان مربوط است. مربی فقط می‌تواند بصیرت و روشن‌بینی به شاگردش بدهد. بگوید عاقبت این خط این است و عاقبت این خط آن. انتخاب با خود اوست. اگر خواست خلاف آن عمل کند، با خود اوست. شما کار خودت را کرده‌ای و او را تربیت کرده‌ای؛ اگر بدتر شد، بشود. شما خیال می‌کنید نوح فقط درباره مردمی مأجور است که آن‌ها را به مقام رسانده و مؤمن کرده و بهشتی شده‌اند؟ نه، نوح مأجور است، حتی درباره آن‌هایی که کافر شدند. چون نوح کار خودش را کرده، آن‌ها نپذیرفتند به نوح مربوط نیست. او تلاش خودش را کرد، بیان کرد و اجر خودش را برد. ازاین‌جهت می‌فرماید:

«وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِینَ إِلَّا مُبَشِّرِینَ وَمُنذِرِینَ» پیامبران از هر دو جهت اجر می‌برند: از تبشیرشان اجر می‌برند و از تنذیرشان هم اجر می‌برند. شما هم همین‌طور: سر کلاس بشیر و نذیر هستید، نه بیشتر از این. قرآن می‌گوید:

«فَذَکِّرْ إِنَّمَا أَنتَ مُذَکِّرٌ  لَّسْتَ عَلَیْهِم بِمُصَیْطِرٍ»

تو به آن‌ها اطلاع و هشدار می‌دهی، اما سیطره بر آن‌ها نداری؛ چون این موجودات، موجودات قالبی نیستند که به هر قالبی خواستی درشان بیاوری.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس