سبک تربیت

مربی و دیدن نقاط قوّت بچه‌ها

مربی نباید فقط ضعف‌ها را بینید. یکی از کارهای مربی برای نفوذ، برای تربیت و برای ادامه دادن مسیر این است که مدام قوت‌های بچه‌ها را ببیند و آن‌ها را از طریق قوت‌هایشان به جایی برساند تا ضعف‌هایشان حل بشود. وقتی شما قوت یک متربی را به رویش بیاوری، او به نقاط قوت دیگر هم توجه می‌کند؛ مثلاً می‌گویی: تو چه‌قدر بچه مؤدبی هستی یا در بین جمع می‌گویی: فلانی خیلی مؤدب است. متربی با این کار توجه می‌کند که علاوه بر مؤدب بودن، دیگر دروغ هم نگوید و خصلت‌های خوب دیگری هم در خودش ایجاد کند.

خیلی به قوت‌ها تکیه کنید. این کار ضعف‌ها را از بین می‌برد. مربی باید مقتدر و مهربان باشد. ممکن است کسی بپرسد: مربی چه‌ قدر باید به بچه‌ها محبت کند و چه‌ مقدار جدی بگیرد؟

رفتار پدرگونه مربی

مربی باید پدر باشد نه مادر چون مادرها مهربان هستند و خیلی از وقت‌ها تعادل ندارند. توجه ندارند که در این قضیه باید مقتدر و مهربان باشند. نه جدیت خشک درست است که پدر بچه‌ها را دربیاورد و نه آن قدر منفعلانه مهربانی کردن که از سر و کله‌ مربی بالا بروند. باید تعادل وجود داشته باشد. در این امر باید پدرانه برخورد کنید. اگر جایی ضربه می‌زنید، متناسب با آن جبران کنید. اگر جایی تندی کردید، فوراً مسئولیتی به متربی بدهید و کاری کنید که جبران شود. یعنی متربی باید احساس کند که شما فقط تیغ نمی‌زنید؛ مرهم هم می‌گذارید. باید این حس را بکند. حالت‌ها و برخورد‌هایتان رفت و برگشت داشته باشد و محبت‌ تان نسبت به اقتدارتان بیشتر باشد. اقتدار باید در ظرف محبت باشد، نه اینکه محبت در ظرف اقتدار باشد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس