راه بر

انگیزه حرکت در جامعه اسلامی باید انگیزه مقابله با دشمن باشد

دائم از اوّل تا آخر قرآن، خداوند انسانها را، مسلمانها را، مخاطبين قرآن را بيدار و هوشيار نگه‌داشته كه مواظب باشند دشمن در كمين آنهاست؛ اغلب به نام شيطان و توجه به حضور شيطان و دشمنى شيطان و در مواردى هم ياران شيطان – كه از آنها اسم آورده – مشركين، اهل كتاب، منافقين، «الذين فى قلوبهم مرض»[1]، افراد خاص و گروههاى خاصى كه در قرآن از آنها اسم آورده، از دشمن نبايد غافل بود.

انگيزه‌ى حركت در داخل جامعه‌ى اسلامى بايد انگيزه‌ى مقابله‌ى با دشمن باشد، اين دشمن هر كى مى‌خواهد باشد. خشم و كينه‌ى مقدس با دشمنها، اين دشمن هر كى مى‌خواهد باشد، سرمايه‌دارىِ شيطانىِ پليدِ غربى يا تفكر الحادىِ كمونيستى؛ تفاوت نمى‌كند. اين خشم و كينه و قهر مقدس اسلامى كه دستورى است بايد دائم در مردم زنده بماند، اين به معناى اين نيست كه ما بخواهيم حالا لشگركشى كنيم برويم با فلان كشور سرمايه‌دارى يا فلان كشور كمونيست بجنگيم. نه؛ مسأله اين نيست. مسأله اصلاً مسأله‌ى اساسى‌ترى است.

مسأله، حفظ مرزهاى فكرى و نظام اجتماعى است كه بدون اين احساس دشمنىِ دشمنان، امكانپذير نيست حفظ اين مرزها. مرزهاى ايدئولوژيك، مرزهاى اعتقادى و فكرى، با توجه به دشمنها و دشمنى‌ها و با حفظ مخالفت و خشم و كينه‌ى عليه اين دشمنهاست كه انسان بيداريش را حفظ مى‌كند، مراقبت مى‌كند از خود، از دشمن فريب نمى‌خورد، كارهاى دشمن را مى‌شناسد، دشمنى‌هاى او را درك مى‌كند.

جامعه‌ى اسلامى بايد هميشه بيدار، آگاه و قبراق براى مقابله‌ى با دشمن باشد. بايد لحظه‌اى غفلت نكند و به خواب نرود.[2]

[1] مائده: 52

[2] بیانات در خطبه‌هاي نماز جمعه‌ي تهران 1368/1/25

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس