سبک تربیت

 آثار تشویق در کودک

ـ تشویق موجب رغبت، دلگرمی، نشاط و تحرک می‌شود و کودک را به جدیت وادار می‌کند.

ـ کودکی که مورد تشویق قرار می‌گیرد، احساس آرامش و رضایت‌خاطر و اعتماد به‌نفس می‌کند و برای جدیت بیشتر و تحمل دشواری‌ها آماده می‌گردد. برعکس اگر مورد نکوهش یا ناسپاسی قرار گرفت، دلسرد و بی‌رغبت می‌شود و احساس حقارت و ضعف می‌کند؛ به گونه‌ای که توانش را از دست می‌دهد و نمی‌تواند حتی از استعدادهای موجود خودش استفاده کند.

ـ تصور اینکه ذات انسان و عمل او مورد توجه و پسند دیگران واقع شده است، او را به حرکت و جدیت وادار می‌کند.

زیربنای تشویق

ـ تشویق، حسّ خودپسندی و حبّ ذات انسان را اقناع می‌کند و موجب قوت قلب و نشاط می‌شود. برعکس، نکوهش شخصیت انسان را تحقیر کرده و موجب افسردگی و ملال می‌شود.

ـ آنچه در موارد مختلف تشویق موجب جدیت انسان می‌شود، جلب رضایت پدر و مادر، معلم، دوستان و یا سایر مردم است. لازم است مربیان، از سنین جوانی به بعد، بلکه مقداری هم جلوتر، اهمیت جلب رضایت و خشنودی خدای متعال را نیز مطرح سازند و از این طریق نیز متربی را مورد تشویق قرار دهند. کودک باید به‌تدریج بفهمد که جلب رضایت خدا بسیار اهمیت دارد و باید مورد نظر قرار گیرد.

انواع تشویق

ـ قولی مانند: احسنت، بارک الله،  متشکرم و خشنود شدم.

ـ عملی مانند: تقدیم هدیه، خرید اسباب بازی، لباس، شکلات و کتاب داستان، مسافرت، لبخند زدن و در آغوش گرفتن و بوسیدن، اظهار محبت کردن، تعریف و تمجید نمودن،  نمره خوب دادن، سرِ صف معرفی کردن و . . .

آفت‌های تشویق

ـ اگرچه تشویق، یک وسیله مؤثر در تربیت است اما بی‌خطر نیست. خطر آن در این است که به صورت رشوه درآید و اعمال کودک به پاداش وابسته شود. امکان دارد کودک پرتوقع و طلبکار پرورش یابد و در همه جا انتظار پاداش داشته باشد. چنین فردی وقتی هم بزرگ شد، در برابر هر عملی توقع پاداش عملی یا معنوی خواهد داشت. از همه طلبکار می‌شود ولی خودش احساس مسئولیت نمی‌کند. حتی در برابر انجام وظایف قانونی، اجتماعی و یا شرعی خود نیز توقع پاداش خواهد داشت!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس