سبک تربیت

مربی و شناخت مسائل تربیتی

استاد تهوری

اگر می‌خواهیم مربی باشیم، نمی‌توانیم به چهار تجربه از خودمان یا چهارتا حرف پراکنده عمل بکنیم؛ باید نظام فکری‌مان‌ در فضای تربیتی‌ کامل باشد و تربیت را بفهمیم و بشناسیم. همچنین باید مخاطب را درک کنیم و بشناسم، روش‌های تربیتی را خوب بلد باشم، مراحل تربیتی را یاد بگیریم، جاده‌های خاکی‌ مسیر را بلد باشیم و موانع  و مراحل تربیتی را بشناسیم. بسیاری از اوقات، می‌خواهیم مشکلی را از مخاطب حل کنیم اما چهار تا مشکل ایجاد می‌کنیم.

لازم است در هر مجموعه‌ای آدمی باشد که حداقل او راه را رفته باشد و هفت، هشت یا ده سال در این زمینه کار و مطالعه کرده باشد و ناظر باشد تا دیگران مرتب به او مراجعه کنند و تازه‌کارها را راهنمائی کند.

وقتی خودم با بچه‌ها ارتباط داشتم و مربی بودم، اگر چیزی برای دانش‌آموزی می‌نوشتم، مطلب را به سه نفر از قدیمی‌های مجموعه می‌دادم تا بخوانند. این راه‌کار من بود. به یک نفر هم نمی‌دادم. از آن‌جایی که هنوز احاطه علمی و تجربی نداشتم و نمی‌توانستم همین‌طوری جلو بروم؛ لذا نوشته‌ها را به چند نفر می‌دادم تا بخوانند. اگر می‌خواستم برخوردی کنم، با چهار نفر مشورت می‌کردم. این کار باید تا وقتی که آدم خودش بتواند بار خودش را ببندد و مطالعات و تجربه کافی به دست آورد، ادامه داشته باشد. مربی باید بتواند به احاطه‌ای نسبی در فضای تربیتی برسد.

شناخت روحیات

شناخت روحیات کار بسیار سختی است. روحیات، انواع و اقسامی دارد. یک مشکل ممکن است در چند آدم مختلف، چند راه‌کار مجزا داشته باشد؛ چون هر کدام روحیه‌ای دارند. مثلاً یکی لجباز است و نمی‌شود مستقیم با او حرف زد؛ یکی لیز و فراری است و نمی‌شود همین‌طوری و یک‌دفعه با او وارد صحبت شد؛ یکی دیگر چون خیلی مطیع است، اگر درست به او بگوئید، زود می‌پذیرد. خلاصه هر روحیه‌ای مشکلی دارد. ممکن است یک درد در ده روحیه گوناگون، ده راه‌کار مجزا بخواهد.

داخل جعبه داروها، کاغذی است که روش استفاده و مطالب دیگری راجع به داروها در آن نوشته شده است؛ مثلاً چند آفت و ضرر برای آن‌ها بیان کرده است. آن دکتری که این‌ها را تجویز می‌کند، باید توجه به ضرر این داروها هم داشته باشد. یک دارو بیماری را درمان می‌کند ولی اشکال دیگری وارد می‌کند. این از ضعف پزشکی است که نمی‌تواند مشکل را حل بکند.

مربی باید در فضای تربیتی احاطه علمی داشته باشد. نباید به همین که می‌بیند بچه‌ها خوب دورش جمع می‌شوند یا حرفی را به بچه‌ای می‌زند و او هم گوش می‌دهد، اکتفا کند. همچنین مربی باید اطمینانی نسبی به حرف خودش داشته باشد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس