سبک تربیت

نهادینه کردن اعتماد به نفس و استقلال در بچه‌ها

هر شخصی باید به خودش نگاه کند و به خودش تکیه داشته باشد. ما بچه‌ها را با اعتماد به نفس و مستقل بار نمی‌آوریم. از کودکی هر کاری می‌خواهند بکنند، والدین برایشان انجام می‌دهند؛ در این صورت  تصور بچه این می‌شود که من نمی‌توانم کاری بکنم و یا باید پدر و مادرم اجازه دهند. هرچه هم به جلو می‌رویم، محیط‌های‌مان به این سمت حرکت می‌کنند و بچه‌ها اصلاً مستقل بار نمی‌آیند.

نشانه‌های اعتماد به نفس و استقلال

مقصود از اینکه بچه‌ها باید خودشان مستقل بار بیایند این است که اگر بخواهند کاری کنند، صبر نمی‌کنند که دیگری بیاید و آن را انجام بدهد، بلکه خودش اقدام می‌کند؛ به بیان دیگر شهامت اقدام دارد و خودش حرکت می‌کند. فوری نمی‌رود از بابا یا مامانش سؤال بپرسد یا اجازه بگیرد؛ اعتماد به نفسش بالاست؛ اگر بخواهد در جایی حرفی بزند، راحت حرفش را بیان می‌کند و هیچ‌وقت ترس ندارد که حالا شاید این حرف، حرف بدی باشد.

ما با این مدل تربیت‌مان، ریشه‌های تقلید را در بچه تقویت می‌کنیم و او را مقلد و غیرمستقل بار می‌آوریم. مشکل از کجا است؟ مشکل  این است که دانش‌آموزی را به مجموعه خودمان می‌آوریم و او را تا حدی می‌رسانیم اما وقتی از محیط ما بیرون می‌رود، عوامل دیگری رویش تأثیر می‌گذارد و این آدم تغییر می‌کند. این آدم، در محیط ما، ریشه‌های درست را نگرفته و چون در فضای متضادی قرار دارد، آسیب می‌بیند. البته اینکه  مشکل را با مستقل بار آوردن کودک حل می‌کنیم، به این معنی نیست که اگر  بچه‌  مستقل تربیت شد، دیگر از اطراف و محیط هیچ تأثیری نمی‌پذیرد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس