احادیث تربیتی

با فرزند پرسش‌گر چگونه رفتار کنیم؟

سلسله احادیث تربیتی

کودکان ذاتاً کنجکاو هستند. آن‌ها در سنین مختلف با ناشناخته‌ها و نادانسته‌هایی مواجه می‌شوند و برای کسب شناخت و آگاهی، بعضا تجربه می‌کنند و یا از کسانی که احساس می‌کنند از آن‌ها آگاه‌ترند، پرسش می‌کنند. در حدیث زیر به فایده روحیه پرسش‌گری اشاره می‌شود:

از حضر علی(ع) نقل شده است:

«مَنْ سَأَلَ فِي صِغَرِهِ أَجَابَ فِي كِبَرِهِ»

هرکه در خردسالی سؤال کند، در بزرگ‌سالی پاسخ خواهد داد. عيون الحكم و المواعظ، ص۴۴۷

اگر بخواهیم عکس‌العمل والدین در قبال این روحیه کودکان را آسیب‌شناسی کنیم، می‌توانیم در این رابطه به سه آسیب اشاره کنیم:

الف) بعضی پدر و مادرها، به‌خاطر مشغله زیاد، بی‌حوصلگی یا تصور این‌که کودک نباید زیاد سؤال بپرسد و فضول بار بیاید، از سؤالات فرزندان سرسری رد می‌شوند یا اصلاً پاسخ نمی‌دهند؛ در نتیجه این روحیه را در فرزندشان از بین می‌برند.

ب) بعضی‌ها پاسخ می‌دهند، اما غلط پاسخ می‌دهند. این پدر و مادرها توجه ندارند که ذهن کودک خالی است و پاسخ‌شان، چون اولین پاسخ است، در ذهن آن‌ها ثبت خواهد شد. بنابراین والدین باید توجه داشته باشند که به کودک‌شان پاسخ غلطی ندهند و اگر چیزی را نمی‌دانند، یا از کودک‌شان فرصت بگیرند تا در مورد آن تحقیق کنند و پاسخ بدهند یا کودک را به فرد آگاه و مورد اعتمادی ارجاع دهند.

ج) آسیب دیگر اینکه بعضی والدین از آن‌طرف بام می‌افتند! یعنی پاسخ کودک را کامل و تمام می‌دهند و این فرصت را از فرزندشان می‌گیرند که به تأمل و تفکر و کنجکاویشان را ادامه دهند و خود به پاسخ برسند. این والدین در واقع، به طریق دیگری روحیه کنجکاوی را در فرزندشان می‌خشکانند.

بنابراین رفتار صحیح در قبال پرسش‌های کودک این است که والدین برای سؤالاتِ کودک اهمیت قائل شوند، اما پاسخ را به صورت لقمه جویده در دهان او نگذارند، بلکه با سرنخ‌هایی که به او می‌دهند، کمکش کنند تا خود به پاسخ برسد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس