روزنگار تربیت

حضرت علی اکبر(ع)، الگوی کامل تربیت دینی

به‌مناسبت سالروز میلاد حضرت علی اکبر(ع)

امروز در تقویم شیعه مزین به میلاد حضرت علی اکبر(ع) است. زندگی، منش و نوع تربیت ایشان می‌تواند بزرگ‌ترین اسوه برای تربیت نسل نوپا باشد. حضرت امام حسین(ع) در تربیت علی اکبر(ع) خود را با عوالم فرزندش هماهنگ ساخت و رفتاری را که درخور درک نوباوه‌اش بود، پیش گرفت. آن امام همام در سایه معیارهای تربیتی قرآن و سنت، شخصیت فرزندش را به عنوان انسانی شجاع، طالب فضیلت و مُصرّ در احقاق حق بارور نمود. همچنین عالی‌ترین عواطف را نثار فرزندش کرد و با بوسیدن و نگاه‌های آمیخته با محبت و لبخندهای شادمانه این رفتارهای عاطفی را نسبت به علی اکبر(ع) بروز داد.

اسوه‌ای شایسته

جامعه اسلامی و به‌خصوص نسل جوان در جستجوی قهرمانی محبوب و اسوه‌ای شایسته است تا اخلاق و رفتار خویش را مطابق او تنظیم نماید. از طرفی یک جامعه سالم و زنده اگر بخواهد مشعل اصلاح، ترقی، توسعه فکری و فرهنگی را به‌دوش ‌بکشد و در تباهی‌ها و مفاسد کنونی انسان‌های تشنه حق را به سرچشمه معنویت و معرفت توجّه ‌دهد، به‌ناچار باید در جهت بهبود وضع فکری و روحی و تربیت نسل جدید اهتمام ورزد.

از همین رو باید برای تقویت عرق دینی و ترویج سنّت‌های نیکو در میان نسل جدید از اراده‌های نیرومند و همّت طلایه‌داران عظمت‌های معنوی استمداد طلبید که حضرت علی اکبر(ع) یکی از این چهره‌هاست. به علاوه روی آوردن به حماسه‌های راستین، به اراده و اندیشه ما ایمان و صلابت می‌بخشد و آشنایی با چهره‌هایی که با شایستگی، اصالت، لیاقت ذاتی و فضیلت‌آفرینی به قله‌های کرامت صعود کردند، به جوان شخصیت، هویت، خودآگاهی و قدرت معنوی می‌بخشد.

شکوفایی شکوهمند

شرایط خانوادگی و محیط پرورش ایشان پاکیزه‌ترین و عالی‌ترین مکان بود، این کودک تحت عنایت ویژه پدر و در سایه توجّهات عمویش امام حسن(ع) و در دامان مادری والامقام پرورش یافت. با ولادت وی رایحه عطرآگین رسول اکرم(ص) در فضای خانه امام حسین(ع) بیش از پیش استشمام می‌گردید و هر کس بر او نگاه می‌کرد، انگشتِ حیرت به دندان می‌گرفت، چرا که گویی فروغ پیامبر(ص) را نظاره‌گر است!

پدر نامش را علی نامید تا نام امیرالمؤمنین(ع)  را در جامعه اسلامی برخلاف تبلیغات مسموم امویان، احیا کند. همچنین به فرزندش کمک می‌کرد تا شخصیتش رشد کند. حتّی در معاشرت‌ها و مجالست‌ها برایش حیثیت والایی قائل می‌شدند و جایی را برایش فراخ می‌ساختند تا بنشیند. به‌هنگام نام بردن از او الفاظی توأم با احترام به‌کار می‌برد تا از همان کودکی احساس سرافرازی کند و بتواند در سایه چنین هویتی از دین خدا دفاع کن و در برابر اجحاف و ستم بی‌تفاوت نماند و عصیان مطلوب در مقابل رفتارهای زشت و نامشروع داشته باشد.

امام حسین(ع) از سن هفت سالگی کودک را به تنظیم رفتارهای پسندیده تمرین می‌داد، با مراقبت های صحیح و سنجیده تحرک‌هایش را سامان می‌بخشید و تحت ضوابطی معقول قرار می‌داد؛ از همین دوران تمرین‌های دینی و آموزش حکمت‌ها را برای فرزندش به‌کار بست و به وی توصیه می‌کرد نماز بخواند، زیرا جدّش فرموده است: مروا اولادکم بالصّلوة لسبع؛«کودکان خود را از سن هفت سالگی به نماز وادارید.» (۱)

امام در همین دوره کوکی زمینه‌هایی را فراهم ساخت تا فرزندش قرآن بیاموزد و با این اقیانوس بیکران الهی آشنا شود. «عبدالرحمان سلمی» به حضرت علی اکبر(ع) سوره حمد را می‌آموخت، وقتی طفل تمام سوره را آموخت و آن را در حضور پدر قرائت کرد، امام به معلمش پول و هدایای فراوان داد و دهانش را از مروارید پُر نمود. برخی از این رفتار حضرت شگفت‌زده شده و چنین عطایی را برای آن تلاش معلم بزرگ دانستند. دلیل آن را از امام جویا شدند که حضرت فرمودند: این هدایا کجا می‌تواند با عطای سلمی؛ یعنی تعلیم قرآن (آموزش سوره حمد) برابری کند که هرچه به ازای آن داده شود، ناچیز است! (۲)

۱ـ مسائل الخلاف، ج اول، ص ۹۳

۲ـ مناقب آل ابی طالب، ج ۴، ص ۶۶؛ لؤلؤ و مرجان محدث نوری، ص ۴۴ – ۴۵

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس