سبک تربیت

عدم احساس پناه‌گاه در مسئله تربیت

مرحوم آیت‌الله حائری شیرازی

اصل در تربیت طفل، حاکم بودن «عقل» بر «نفس» است. از این جهت مسیر «تنبیه» باید به سمتی رود که از «شدت» آن در مراتب بعد کاسته شود؛ اما برعکس، وقتی که هرچه می‌کنید فرزند بدتر می‌شود، خود شما تعبیر می‌کنید که بچه «فاسد» شده است، یعنی «حکومت نفس» بر «عقل» را تعبیر به فساد می‌کنید.

در دارالتأدیب‌ها می‌بینید گاهی بچه درشانزده سالگی فاسد شده است. وقتی شما این بچه‌ها را نصیحت می‌کنید، می‌بینید در این حالت التفاط نیستند. گوش می‌کنند ولی می‌خندند. یک ساعت که از بدی‌های جیب‌بری صحبت می‌کنید، خودشان اعلام می‌کنند که جیب شما را در همین یک ساعت زده‌اند و این کار را هنر می‌دانند!

این وضعیت چه حالتی است؟ انسانی که «فساد» برای او حالت «جدی» پیدا کرده و دست انداختن برایش اصل شده و به در و دیوار بدبین و بی‌اطمینان است، کسی که می‌خواهد برای او صحبت کند می‌گوید: «این نصیحت کننده، پول گرفته تا برای ما حرف بزند!» و به شرایطی که برای او بوجود آمده ایمان ندارد. از این جهت نقطه شروعی برای او پیدا نمی‌کنید.

باید نقطه شروع فسادش را پیدا کنید که از کجا فاسد شده است؟ نقطه شروع فساد در جامعه «عدم احساس پناهگاه» است. وقتی به کسی در جامعه‌ای تعدی شد و فریادرسی نداشت و به هر جا رو کرد کسی به او پناه نداد، این مشکل در جامعه پدید می‌آید؛ چون به او اعتماد نکردند، او هم اعتماد نمی‌کند و چون او را نپذیرفتند، حرف کسی را نمی‌پذیرد. بچه‌های ولگرد بعد از یک ضربه عظیم و حول‌ناکی که در زندگی خورده‌اند، در این خط افتاده‌اند. تنبیه‌های شدید و بی‌موقع این خطرات را در جامعه ایجاد می‌کند. حتی یک خشونت حساب نشده، طغیان و آشوب ایجاد می‌کند.

 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس