سبک تربیت

نقش تعلیم و علوم انسانی در تربیت

مرحوم آیت‌الله حائری شیرازی

«تعلیم» به‌ معنی با سواد کردن، با اطلاع‌ کردن، تدریس، آموزش و کلاً به ‌معنی انتقال علم از یکی به دیگری است. «تربیت» به‌ معنی به ‌فعلیت‌رساندن استعداد و به‌کمال‌رساندن مُستعد کمال است. وقتی تعلیم را با تربیت مقایسه می‌کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که تعلیم شاخه‌ای از تربیت است؛ زیرا تربیت حرکت تعاملی است و معلومات اگر حقیقی و اصیل باشد، می‌تواند زمینه‌ای برای انتخابِ جهت مفید باشد؛ و اگر آن معلومات کاذب و موهوم باشد، حرکت را از سیر تکاملی منحرف می‌نماید. پس بین تعلیم و تربیت یک نوع ارتباط اساسی موجود است، مخصوصاً در زمینه  علومی که با «جهت انسان» رابطه پیدا می‌کند.

اگر تربیت به ‌معنی ساخته‌ شدن انسان و رسیدن او به کمال حقیقی خویش است، پس هر علمی که انسان را معنی می‌کند و انسان از طریق آن با حقیقت آشنا می‌شود، «علم جهت‌دهنده» است. حال، اگر در این علم مغالطه و مجادله‌ای انجام شود، خط و جهت انسانی را تا هر زمان که شخص تحت تأثیر آن علم باشد و اعتقادش به آن علم پابرجا باشد، منحرف نگه می‌دارد. به‌ همین جهت است که علوم انسانی حساس‌ترین بخش تعلیم است، چون مستقیماً با تربیت سروکار دارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس