راه بر

احتیاج جامعه به معلمان تربیتی

تعلیم، نقش انبیاء است – «یعلّمهم الکتاب والحکمة[1]» – بلکه نقش خود وجود مقدس باری‌تعالی‌ است – «علّم الانسان ما لم یعلم»[2] – و در مرتبه‌ی نازلتر، افراد بشر هستند که به یکدیگر تعلیم میدهند: یکی معلم است، یکی متعلم است. شما و هرکسی در هر نقطه‌ای – چه در آموزش و پرورش، چه در دانشگاهها، چه در حوزه‌ها، چه در محافل تعلیمىِ گوناگون – کارش این باشد که به مردم چیزی یاد بدهد، حقیقت باارزشی را برای آنها روشن کند یا معرفتی بر معرفتهای مردم بیفزاید، او دارای همین شأن معلمی است؛ این خیلی محترم و معتبر و ارزشمند است.[3]

یک جامعه احتیاج دارد به انسانهای مؤمن، پرانگیزه، صبور، امیدوار، خوشبین، علاقه‌مند به منافع عمومی، علاقه‌مند به رسیدن به قله‌های کمال شخصی و جمعی، انسانهای باابتکار، متفکر، اهل تحقیق، اهل پیشروی. این را کی به وجود خواهد آورد؟ اینجاست که نقش معلم روشن میشود. دستگاه تعلیم و تربیت، یک چنین دستگاه حساس و مهمی است.[4]


[1] سوره مبارکه جمعه آیه 2

[2] سوره مبارکه علق آیه 5

[3] بیانات در دیدار با معلمان 1386/02/12

[4] بیانات در دیدار با معلمان سراسر کشور 1389/02/15

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس