سبک تربیتنکات بزرگان

آسیب‌های ناخواسته تربیتی، ابزار واکسینه کردن فرزندان

استاد غنوی

برخی از بچه‌هایی که در مدارس و محیط‌های ایزوله و خانه‌های خیلی پاک و بدون آفت بزرگ می‌شوند، بعداً که وارد دانشگاه و اجتماع می‌­شوند، دچار مشکل می‌گردند چون تا آن زمان با آفت‌های زیادی روبرو نبوده و کاملا با این امور بیگانه بوده‌اند. نمی‌گویم ما خودمان در خانه میکروب بریزیم، نمی‌گویم تلویزیون هر چه را نشان داد، ما اجازه دهیم فرزندمان ببیند، هر چیزی را در خانواده بیاوریم، نشان دهیم و یا  نقل کنیم؛ به هیچ وجه چنین کارهایی صحیح نیست ولی ما در فضایی زندگی می‌کنیم که خواسته و ناخواسته آسیب‌هایی وارد زندگی ما و فرزندمان می­‌شود.

گاهی فرزند کلمات بدی از کودکی شنیده، دوستان بدی پیدا کرده، بزرگ‌تر شده و کسی در خیابان پیشنهاد بدی به او داده است. حالا ما می‌­توانیم با آن اتفاقات بد، خوب برخورد کنیم! همه این چیزهای بد، می‌­تواند در مدیریت خانواده و در فضای خانواده تبدیل به واکسن شود.

وقتی خانه  فضایش باز بود و فرزند توانست بیاید و راحت حرفش را بزند و درد دل کند، وقتی من آخرین کسی نبودم که از مشکلات او باخبر می­‌شود، همین مسئله منفی، می­‌تواند به یک موضوع گفت‌وگو تبدیل شود و آرام‌آرام به جای تأثیر منفی، با باز شدن و فهم پیدا کردن او نسبت به موضوع، تأثیر مثبت بگذارد و باعث مقاوم شدن فرزند در برابر آفت‌ها شود. پس خانواده می­تواند محیط مصونیت‌سازی باشد و فرزند را حتی برای صحنه‌های سنگین‌تر و میکروب‌های مقاوم‌تر آماده کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس