احادیث تربیتی

قهر کن، اما طولش نده!

سلسله احادیث تربیتی

شخصی شکایت یکی از پسرانش را نزد امام کاظم(علیه السلام) برد. حضرت فرمودند:

«لَا تَضْرِبْهُ وَ اهْجُرْهُ وَ لَا تُطِلْ‏»

او را کتک نزن. با او قهر کن، اما طولش نده.
(عُدةالداعي، ص۸۹)

کودک، خود را محتاج والدین و وابسته به آن‌ها می‌داند؛ هم به لحاظ مادی به آن‌ها نیاز دارد؛ چراکه به قول پیامبر(ص) والدینش را روزی‌رسان خود می‌داند. کسانی که خوراک، پوشاک و سایر وسایل زندگی را برایش فراهم می‌کنند و هم به لحاظ عاطفی نیازمند آن‌ها است؛ چون انسان است و نیاز به محبت دیدن و محبت کردن دارد و معمولاً این والدین هستند که نیازهای او را برطرف می‌سازند. بنابراین چون قهر کردن موجب می‌شود کودک احساس کند رشته‌ برآورده شدن نیازهایش متزلزل شده است، می‌توان از قهر کردن، به‌عنوان یکی از ابزارهای تربیتی بهره برد.

هرچه فرزند کوچک‌تر باشد، این ابزار تربیتی تأثیر بیشتری دارد؛ چراکه انسان هرچه بزرگ‌تر شود، مستقل‌تر می‌شود، نیاز کم‌تری به والدینش احساس می‌کند و با اشخاص دیگری پیوند عاطفی برقرار می‌کند. مگر این‌که رابطه عاطفی میان او و پدر و مادرش به‌قدر قوی باشد که حتی در سنین بالاتر نیز از قهر والدین آزرده شود.

در هرصورت  قهر کردن، بنا به فرمایش امام کاظم(ع) نباید طولانی باشد؛ چراکه قهر طولانی‌مدت، اولاً موجب عادی شدن و به ‌تبع، بی‌تأثیر گردیدنِ این ابزار تربیتی می‌شود و ثانیاً کدورت طولانی، به رابطه عاطفی میان او و والدینش آسیب می‌رساند، درحالی‌که والدین تا سال‌ها، برای زندگی در کنار فرزندان و تربیت آن‌ها، به این رابطه عاطفی نیاز دارند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

همچنین ببینید

بستن
بستن
قالب وردپرس