بانک مقالات

ارزشیابی، حلقه مفقوده یادگیری

عبدالعظیم کریمی

از یک نظر، ارزشیابی آخرین و واپسین حلقه از فعالیت های آموزشی معلم و تکمیل کننده سایر فعالیت های اوست. ارزشیابی قبل از هر چیزی باید ابزاری باشد تا معلم نقایص و عیوب کار خود را در جریان آموزش درک کند و پس از آن دانش آموزان بفهمند که در چه سطحی از یادگیری قرار دارند و از این طریق، ضعف ها و کاستی های خود را در جریان یادگیری برطرف کنند. ارزشیابی اگر صرفا برای تشخیص سطح دانش آموزان در فرآیند یادگیری و همچنین آگاهی از نحوه تدریس نقاط قوت و یا ضعف معلم در انتقال مفاهیم و تدریس باشد نه تنها ایجاد مشکل نمی کند بلکه لازم به نظر می آید. نویسنده در نوشتار حاضر معتقد است، مدل ارزشیابی که اکنون درآموزشگاه ها رایج است یعنی ارزشیابی به سبک امتحانات پایان ترم، پیامدهای منفی را بدنبال دارد. یکی از پیامدهای منفی آن، درگیر کردن دانش آموزان به لحاظ فکری و ذهنی و ایجاد استرس و اضطراب در آنان است و این امر سبب می شود که دانش آموزان، مطالب و مفاهیم را نه برای لذت بردن از یادگیری و گسترش فکری خود بلکه برای کسب نمره و افزایش معدل می آموزند. در حالی که طبقه بندی دانش آموزان برحسب نمره های درسی، با کار و پیشرفت بعدی آنان همبستگی معنا داری ندارد و لذا محصول پرورشی این گونه روش ها در ارزشیابی، به تقویت روحیۀ محافظه کاری، تضعیف تفکر خلاق و در نهایت، ایجاد رقابت های ناسالم، آن هم صرفا در حد افزایش نمره و معدل تحصیلی، می انجامد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس