روزنگار تربیت

پیوند اولیاء و مربیان، فرصتی برای تعامل بیشتر

به‌مناسبت روز پیوند اولیاء و مربیان

۲۴ مهرماه در تقویم، روز پیوند اولیاء و مربیان نام‌گذاری شده است. این نام‌گذاری هم می‌تواند جنبه تشریفاتی داشته باشد و هم بهانه‌ای برای تعامل هرچه بیشتر مدرسه و خانواده در جهت تربیت فرزندان باشد، زیرا همراه با گام نهادن بچه‌ها به مدرسه، دومین فضای تربیتی آن‌ها شکل می‌گیرد.

تا کنون مربیِ کودک، تنها پدر و مادر او بوده‌اند، ولی از این پس، معلم و مدرسه نیز به حلقه مربیان او افزوده می‌شوند. بدیهی است هماهنگ نبودن اولیا و مربیان در کار تربیت کودک و ناآشنایی آنان با شیوه‌های تربیتی یکدیگر، می‌تواند آسیب جدّی به پرورش کودک وارد سازد و او را دچار سردرگمی و تضاد ذهنی و روحی کند.

برخی از فایده‌های این حرکت سرنوشت‌ساز:

آگاهی بیشتر از ویژگی‌های اخلاقی دانش‌آموز

مربیان باید پیش از هر چیز، از ویژگی‌های روانی و اخلاقی کودک آگاهی یابند تا بر اساس آنچه درخور شخصیت اوست، رفتار کنند. تشکیل انجمن اولیا و مربیان، فرصتی مناسب است تا آنان با رایزنی یکدیگر، از زوایای اخلاقی دانش‌آموز که از نگاه یکدیگر پنهان مانده است، آگاهی یابند و در نتیجه، با شناختی درست از زمینه‌های تربیتی وی، در راه رشدش گام بردارند.

بر این اساس، معلم باید والدین را به حرف زدن تشویق و پس از شنیدن سخنان آنان، اطلاعات درون مدرسهِ کودک را بازگو کند. آن‌گاه هر دو با هم بکوشند تا درباره اقدام بعدی بیندیشند. هرگاه معلم در مشاوره، مهارت و تبحر لازم را داشته باشد، می‌تواند با تجزیه و تحلیل رفتار دانش‌آموز، دید تازه‌ای به والدین بدهد تا درباره ویژگی‌های فرزندشان بیندیشند. در چنین مصاحبه‌هایی، نقش معلم آگاه یا مشاور آن است که به گفته‌های والدین گوش دهد، با آنان هم‌احساسی کند و فراموش نکند که پیشنهادهای مثبت والدین باید تشویق و تقویت شود. در نهایت، ممکن است والدین درباره نگرش های خود در مورد فرزند، به بینش جدیدی برسند که این بینش، احتمالاً به ایجاد تغییرهایی در رفتارشان با کودک می‌انجامد.

پیگیری مشکلات آموزشی و تربیتی دانش‌آموزان

تجربه نشان داده که بسیاری از مشکلات رفتاری دانش‌آموز، تنها بر اثر ارتباط خانه و مدرسه برطرف می‌شود. اگر والدین به نوع رفتاری که مدرسه می‌کوشد آن را به کودک القا کند، بی‌توجه باشند یا اگر مدرسه، در به وجود آوردن ارزش‌هایی بکوشد که در خانه وجود ندارد، احتمال یادگیری کودک، ناچیز است. هرگاه خانه و مدرسه بتوانند درباره رفتار مطلوب کودک توافق کنند، دانش‌آموز با تضاد روبرو نمی‌شود.

نقش والدین در ایجاد هماهنگی میان خانه و مدرسه

خانه و مدرسه در انجام وظایف تربیتی دانش‌آموز، مکمّل یکدیگرند و ایجاد هماهنگی لازم میان این دو کانون، در گرو انجام وظیفه درست آنان در برابر یکدیگر است. در اینجا به برخی از وظایف والدین در راه ایجاد هماهنگی میان خانه و مدرسه اشاره می‌کنیم:

۱ـ به معلم فرزند خود با دید احترام نگاه کنند و اگر از کار او انتقاد دارند، دور از حضور فرزند، با اولیای مدرسه در میان بگذارند.

۲ـ همواره در جریان هدف‌ها و برنامه‌های آموزشی و تربیتی مدرسه قرار گیرند. دست‌کم ماهی یک بار، وضعیت رفتاری و اخلاقی فرزند خود را از معلم و مدرسه جویا شوند.

۳ـ برای شرکت در جلسات انجمن اولیا و مربیان یا کلاس‌های آموزش خانواده، زمان‌هایی را در زندگی خود درنظر بگیرند و برای این کار اعلام آمادگی کنند.

۴ـ درباره برنامه‌های آموزشی و تربیتی فرزند خود با توجه به دوره تحصیلی او، معلومات لازم را به دست آورند.

پیوند اولیاء و مربیان و شکل‌دهی به شخصیت اجتماعی دانش‌آموز

یکی از ثمره‌های شرکت والدین در فعالیت‌های مدرسه، کمک به فرآیند اجتماعی شدن کودکان از راه الگودهی عملی به آن‌ها است. کودک با مشاهده همکاری والدین خود در فعالیت‌های محیط تحصیلی‌اش، از همان سال‌های نخست زندگی، یاد می‌گیرد به حقوق دیگران احترام بگذارد، حقوق جمعی را محترم شمارد و فعالیت‌های گروهی و مشارکت در آن‌ها را با اهمیت بپندارد.

تعامل اولیا و مربیان و هم سویی در تربیت دانش آموز

همکاری اولیا و مربیان، در ایجاد هم‌سویی میان آنان درباره تربیت دانش‌آموز نقش مهمی دارد. از ثمره‌های سودمند مشارکت والدین در تصمیم‌گیری ها و برنامه‌ریزی ها، نزدیکی نگرش‌ها و انتظارها و درنتیجه، ایجاد هم‌سویی در شیوه‌های تربیتی خانه و مدرسه است که از آسیب‌های تربیتی ناشی از روش‌های چندگانه و معارض، جلوگیری می‌کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس