سبک تربیت

نوجوانی، دوره عبور از کودکی به بزرگ‌سالی

چرا باید ویژگی‌های دوره نوجوانی را بشناسیم؟

مربی باید در مسیر تربیت ویژگی‌های منحصربه‌فرد دوران نوجوانی را بشناسد تا بتواند در مقابل حالات و رفتار متربی، عکس‌العمل مناسب از خود نشان بدهد.

نوجوانی، دوران گذر از کودکی به بزرگ­‌سالی است که بنا به تفاوت افراد در جنسیت، تربیت، محیط طبیعی و اجتماعی، خصوصیات ژنتیکی و… در حد فاصل سنین ۱۲ تا ۱۷سال اتفاق می­‌افتد. در این سن، نشانه­‌های کودکی جای خود را به ویژگی‌های بزرگ‌سالی می‌دهد؛ مثل نوع خواسته­‌ها، نوع مسائل مورد توجه‌شان، نوع برخورد با مسائل(عقلانیت و وقار) و … تغییر می‌کند.

از آن­‌جایی که سرعت این تغییرات بسیار بالا است، نوجوان به خود و استعدادهای خود نامطمئن می‌شود، چرا که فرصت و مهارت شناخت وضعیت جدید و نیز فرصت و مهارت هماهنگ شدن با این وضعیت را ندارند. درنتیجه با خود و اطرافیان دچار مشکل می­‌شود.

بلوغ، محور اصلی این دوره است که تغییراتی ناگهانی در جسم و روح نوجوان را پدید می­‌آورد. این تغییرات، نگرانی­‌هایی را در نوجوان و اطرافیانش پدید می‌­آورد. نوجوان، به ­اقتضای سنش به ظاهرِ خود حساس است و وقتی با رشد عجیب و نامتعادل در جسمش مواجه می­‌شود، دچار ناراحتی و افسردگی می­‌شود.

اطرافیان نیز با مشاهده منفی­‌گرایی­‌ها، هنجارشکنی­‌ها، سنت­‌ستیزی­‌ها، عصبانیت­‌ها، رفتارهای متناقض و… در نوجوان نگران می­‌شوند و بعضاً رفتار نادرستی با آن­‌ها در پیش می­‌گیرند.

لذا آشنایی با ویژگی­‌های دوره نوجوانی کمک می­‌کند تا مربیان و پدر و مادرها رفتار مناسبی در قبال حالات و رفتارهای نوجوانان داشته باشند تا بتوانند آن‌ها را به سلامت از این دوره حساس عبور دهند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس