سبک تربیت

تربیت، شدیدترین نیاز بشریت!

استاد هادی زاده

خداوند حكيم است و به همین علت نعمت‏‌ها و امکانات را بى‏‌جهت نمی‌دهد. برای داده‌های خود بازدهی می‌خواهد و از آن‌ها سؤال و بازخواست می‌کند. مسئوليت از همين‌جا ريشه مى‏‌گيرد که هر شخصی که دارد، مسئول است تا بازدهی داشته باشد، و هر كسی كه بيشتر دارد، مسئوليتى بزرگ‌‏تر در این زمینه خواهد داشت.

یکی از این نعمت‌های خدادادی، استعدادها و سرمایه‌هایی است که در وجود همه به ودیعه گذاشته شده و بازدهی آن به این است که در فاصله‏ تولد تا مرگ بارور شوند و سودها و بهره‌ها بياورند و توشه‌ای برای راه دراز بعد از مرگ فراهم کنند. بايد این سرمايه‏‌ها را به جريان انداخت و گرنه احتكار است، بايد در راه درست و در جای خودش به كار انداخت وگرنه اسراف و زيان است.

اين سرمايه‏‌ها اگر در راه هواهای دل، وسوسه‌های شیطان، حرف‌‏های مردم و جلوه‌‏های دنیا مصرف شوند، سودى نمى‏‌آورند؛ زيرا این‌ها باتلاق‏‌هايى هستند كه سرمايه‏‌ها را در خود فرو مى‏‌كشند، مى‌‏بلعند و هرگز سودى بر آن نمى‌‏افزايند.

همه براى خدا و از آنِ او هستند، نه براى هوس‌‏ها، وسوسه‌ها، حرف‏‌ها و جلوه‏‌ها؛ و به همین خاطر است که به سوی او باز می‌گردند. او هدف، جهت حركت و بازگشت همه است، پس باید سرمایه‌ها در راه او خرج شود.

حال اگر کسی بخواهد نعمت‏‌هاى او را در راهش خرج و مصرف كند، ناچار باید به مخلوقات او و نیازهای‌شان توجه کند؛ زيرا كه خلق، عيال و خانواده‏ او بوده و مورد محبت و توجهش هستند.

این خلق و جامعه‌، نيازهاى گوناگون و كسرى‏‌هاى بى‏‌حساب دارد که بايد شديدترين و عميق‌‏ترين آن‏‌ها را برآورده كرد. جامعه‏ بشرى نيازمند بقال، بنا، مقنى، نجار، مهندس، طبيب و مربى است؛ اين‏‌ها همه نيازهاى جامعه است، اما شديدترين‌ نياز «تربيت» است؛ زيرا صنعت و تكنيك پيشرفته در جامعه‏‌اى كه فقر تربيتى دارد، جز به انهدام و نابودى آنان كمك نمى‏‌كند و همانند تيغ تيزى است كه در دست كودكى باشد؛ هر چه تيغ تيزتر باشد دست كودك زودتر جدا می‌شود و جانش بيشتر در خطر می‌افتد. براى انحطاط و انهدام یک جامعه، لازم نيست كه آن‏ جامعه فاقد صنعت و تكنيك باشد، بلكه بالعکس كافى است كه با صنعت و تکنولوژی پيشرفته آن را از بار تربيتى خالى کنند. در اين صورت تيغ صنعت و تکنولوژی براى نابودى‌اش كافى خواهد بود.  به همين خاطر است كه كشورهاى عقب افتاده، وقتى به صنعت و تكنيك مى‌‏رسند كه از درون پوسيده شده‏، از محتوا خالى گشته‌ و از اصالت‏‌هايشان دور افتاده باشند. اين رشد صنعتى و تکنولوژیک براى اين‏‌ها نه تكامل است و نه خوشبختى، كه همه‏‌اش انحطاط و انهدام است.

کلام آخر

همه نسبت به داد‌ه‌های خداوند مسئول‌اند؛ مسئولیتِ سودآوری و بازدهی. سودآوری هم فقط با مصرف در راه او تحقق می‌یابد. راه او، یعنی خلق او و نیازهای آن‌ها که شدیدترین‌شان، نیاز به تربیت است. «مسئولیت‌پذیری تربیتی» بر این پایه‌ها استوار شده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس