سبک تربیت

تربیت، شدیدترین نیاز بشریت!

استاد هادی زاده

خداوند حكيم است و به همین علت نعمت‏‌ها و امکانات را بى‏‌جهت نمی‌دهد. برای داده‌های خود بازدهی می‌خواهد و از آن‌ها سؤال و بازخواست می‌کند. مسئوليت از همين‌جا ريشه مى‏‌گيرد که هر شخصی که دارد، مسئول است تا بازدهی داشته باشد، و هر كسی كه بيشتر دارد، مسئوليتى بزرگ‌‏تر در این زمینه خواهد داشت.

یکی از این نعمت‌های خدادادی، استعدادها و سرمایه‌هایی است که در وجود همه به ودیعه گذاشته شده و بازدهی آن به این است که در فاصله‏ تولد تا مرگ بارور شوند و سودها و بهره‌ها بياورند و توشه‌ای برای راه دراز بعد از مرگ فراهم کنند. بايد این سرمايه‏‌ها را به جريان انداخت و گرنه احتكار است، بايد در راه درست و در جای خودش به كار انداخت وگرنه اسراف و زيان است.

اين سرمايه‏‌ها اگر در راه هواهای دل، وسوسه‌های شیطان، حرف‌‏های مردم و جلوه‌‏های دنیا مصرف شوند، سودى نمى‏‌آورند؛ زيرا این‌ها باتلاق‏‌هايى هستند كه سرمايه‏‌ها را در خود فرو مى‏‌كشند، مى‌‏بلعند و هرگز سودى بر آن نمى‌‏افزايند.

همه براى خدا و از آنِ او هستند، نه براى هوس‌‏ها، وسوسه‌ها، حرف‏‌ها و جلوه‏‌ها؛ و به همین خاطر است که به سوی او باز می‌گردند. او هدف، جهت حركت و بازگشت همه است، پس باید سرمایه‌ها در راه او خرج شود.

حال اگر کسی بخواهد نعمت‏‌هاى او را در راهش خرج و مصرف كند، ناچار باید به مخلوقات او و نیازهای‌شان توجه کند؛ زيرا كه خلق، عيال و خانواده‏ او بوده و مورد محبت و توجهش هستند.

این خلق و جامعه‌، نيازهاى گوناگون و كسرى‏‌هاى بى‏‌حساب دارد که بايد شديدترين و عميق‌‏ترين آن‏‌ها را برآورده كرد. جامعه‏ بشرى نيازمند بقال، بنا، مقنى، نجار، مهندس، طبيب و مربى است؛ اين‏‌ها همه نيازهاى جامعه است، اما شديدترين‌ نياز «تربيت» است؛ زيرا صنعت و تكنيك پيشرفته در جامعه‏‌اى كه فقر تربيتى دارد، جز به انهدام و نابودى آنان كمك نمى‏‌كند و همانند تيغ تيزى است كه در دست كودكى باشد؛ هر چه تيغ تيزتر باشد دست كودك زودتر جدا می‌شود و جانش بيشتر در خطر می‌افتد. براى انحطاط و انهدام یک جامعه، لازم نيست كه آن‏ جامعه فاقد صنعت و تكنيك باشد، بلكه بالعکس كافى است كه با صنعت و تکنولوژی پيشرفته آن را از بار تربيتى خالى کنند. در اين صورت تيغ صنعت و تکنولوژی براى نابودى‌اش كافى خواهد بود.  به همين خاطر است كه كشورهاى عقب افتاده، وقتى به صنعت و تكنيك مى‌‏رسند كه از درون پوسيده شده‏، از محتوا خالى گشته‌ و از اصالت‏‌هايشان دور افتاده باشند. اين رشد صنعتى و تکنولوژیک براى اين‏‌ها نه تكامل است و نه خوشبختى، كه همه‏‌اش انحطاط و انهدام است.

کلام آخر

همه نسبت به داد‌ه‌های خداوند مسئول‌اند؛ مسئولیتِ سودآوری و بازدهی. سودآوری هم فقط با مصرف در راه او تحقق می‌یابد. راه او، یعنی خلق او و نیازهای آن‌ها که شدیدترین‌شان، نیاز به تربیت است. «مسئولیت‌پذیری تربیتی» بر این پایه‌ها استوار شده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

همچنین ببینید

بستن
بستن
قالب وردپرس