سبک تربیت

قهر کنیم؟

کاربرد «قهر» در تربیت کودک

قبلا درباره کارکرد تربیتی ترس با شما سخن گفتیم (اینجا). اما روحيه‏ انسان‌ها يك‌سان نيست و چه بسا بعضى‏ از کودکان با ترس، تأديب و ساخته نشوند. از اين گذشته هميشه نمى‏‌شود به‌طور دائم از يك عامل استفاده كرد و بچه را ترساند و به رقابت انداخت. در اين موارد بايد از راه «قهر» وارد شد و چنان وانمود كرد كه «از دستش ناراحتم؛ چون فلان كار را انجام داده يا فلان حرف را زده است»

در این­ صورت كودك در برابر «قهر» کسی که نسبت به او وابستگى، آشنايى و علاقه دارد و يا توقع كار و يا چيزى از او دارد، ناچار تحت تأثير قرار می­‌گیرد و برای اصلاح رفتار خود انگیزه می یابد. اين راهى است كه خود بچه‏‌ها نیز در ميان خود، از آن استفاده مى‏‌كنند و براى به دست آوردن يك چيز، يكديگر را به قهر تهديد کرده و به نتيجه هم مى‌‏رسند.

بنابراین مربى بايد از اين عامل هم استفاده كند، اما نه براى هميشه و به‌صورت مداوم. در روايت آمده است: شخصى  از فرزندش به امام كاظم عليه ‏السلام شكايت كرد. حضرت فرمود: «او را كتك مزن، با او قهر كن و از او فاصله بگير، اما باز هم طولش نده». چون اين طول دادن يا کودک را مى‏‌شكند و تنهايى و شكست، او را فرارى مى‌‏دهد، و يا اين كه بى‏‌تفاوتى و بى‏‌خيالى كودك، كار را خراب مى‏‌كند. پس در هر دو صورت (تنبیه و قهر)، ناراحتى و بى‏‌تفاوتى نبايد زياد به طول بينجامد.

در اين­جا نقش واسطه لازم است و بايد واسطه‌‏اى در ميان باشد، پا در ميانى كند و صلح و صفا راه بيندازد. هما‌ن‌طور كه در عامل ترس گفته شد، بايد واسطه از رموز و فوت و فن واسطه‌گرى با اطلاع باشد تا كار را خراب نکند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس