سبک تربیت

آیا احساس ترس، کارکرد تربیتی دارد؟

ترس و تنبیه، از عوامل اثرگذار تربیتی

ترس، احساسى است كه در انسان نيروهايى را به حركت وا مى‌‏دارد، او را به كارهايى وادار مى‏‌کند و می‌تواند به حركت، پيشرفت، پرهيزكارى و كنترل هوس‌‏ها ختم شود.

گاهى اين احساس باعث از دست دادن نيروها، شكست روحيه و رفتارهای جنون­‌آمیز می­‌شود. به همين خاطر است كه عامل ترس پيچيدگى و مشكلاتى دارد و چه بسا در استفاده از آن دچار افراط‌ها و تفريط­‌هايى شویم.

اما آن‌چه را كه نمى‌‏توان به طور كلى نفى كرد، لزوم اين احساس براى تربیت و تكامل شخصيت کودک است. نفى اين احساس و عوامل ايجاد‌كننده آن، باعث همان خودسرى‏‌ها، لوس‏‌گرى‏‌ها و خامى‏‌هايى است كه در تربيت غربی بروز كرده است.

ترس تا اندازه­ زيادى از اميدهاى دور و دراز، لوس‌‏گرى‏‌ها، خامى‏‌ها و سركشى‌‏ها جلوگيرى مى‏‌کند. شخصيتى كه کاملا بى‏‌باك و نترس بار مى‌‏آيد و از هيچ چيز واهمه‌‏اى ندارد، شخصيتى فاسد و خطرناك خواهد شد، چرا كه حتى از هلاكت خود و اجتماعش نیز نمی­‌هراسد.

اصولًا نبود ترس به‌خاطر نبودن تعلق و نبود علاقه است و از آنجا که انسان با عشق آفريده شده است، پس يك شخصيت معتدل نمى‏‌تواند بدون محبوب و بدون علاقه باشد؛ علاقه به نفس، به حيات، به خوبى‏‌ها و به كمال‌‏ها؛ درنتيجه اين شخصيت وابسته و متعلق، نمى‌‏تواند بدون ترس باشد. و اين ترس باعث كنترل و پرهيزكارى و خوددارى از كارهايى است كه محبوب را از دستش مى‏‌گيرد و موجب‏ آمادگى و سازندگى عواملى است كه او را به محبوبش مى‏‌‍رساند.

در صورتی که ترس مداوم و ترساننده تك بُعدى باشد، این ترس باعث فرار، نيرنگ، خيانت و دروغ مى‏‌شود. بنابراین باید هنگام تهديد، يكى بترساند و ديگرى(یک واسطه) اين عمل را توضيح دهد و كودك را از جرم خود آگاه كند و به او محبت کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس