تربیت در تشکل

مشخصات یک برنامه استاندارد در مجموعه‌های تربیتی

استاد وافی

تمامی برنامه‌ها و فعالیت‌هایی که در مجموعه‌های تربیتی انجام می‌شود، نیاز به یک‌سری چهارچوب‌هایی دارد که در این نوشتار به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنیم:

الف) برنامه‌های عملی باید مبتنی بر بحث‌های نظری دینی باشد

همه بحث‌های عملی باید مبتنی بر یک بحث نظری دینی باشد. ما برنامه خنثی نداریم؛ ما ورزش برای ورزش نداریم؛ ما در مجموعه نقاشی برای نقاشی نداریم؛ اردوی تفریحی فقط برای تفریح نداریم. همه برنامه‌ها باید برگرفته شده از یک منبع دینی یا فکری باشد.

ب) برنامه‌ها باید مرتبط و منسجم باشند

به‌طور مثال لازم نیست بچه‌ها را به سمت حفظ قرآن هُل بدهیم؛ یعنی جزء برنامه‌های اختیاری و داوطلبی مجموعه باشد، بر خلاف قرآن خواندن که کتاب زندگی بچه‌ها است و باید در ابتدایی و راهنمایی یاد بگیرند و سنگینی و ثقلش بریزد و انسش فراهم شود. در دبیرستان به سراغ ترجمه بروند و بعد هم تفسیر و به‌تدریج باید کتاب زندگی بچه‌ها شود. پس ارتباط و انسجام باید وجود داشته باشد و اول هم باید عقاید کار شود و بعد نوبت به این می‌رسد.

ج) برنامه‌ها باید مداوم باشد

روش ما این است که یک‌سری برنامه در تابستان برگزار می‌کنیم. برخی هم که سال تحصیلی کاملاً برنامه‌ها را تعطیل می‌کنند و فقط تابستان‌ها برنامه دارند. مگر تربیت فصلی است؟ اگر هفته‌ای یک‌دفعه برنامه ندارید، اصلاً کارتان فایده‌ای ندارد. همان برنامه تابستان باید با دقتی بیشتر در سال تحصیلی ادامه پیدا کند. ما باید برای مخاطب‌مان از اول راهنمایی تا دانشگاه برنامه داشته باشیم.

د) برنامه‌ها باید مخاطب‌محور باشد

نکته دوم این است که برنامه‌ها باید مخاطب‌محور باشد؛ متأسفانه ما مخاطبان را مانند گوش فرض می‌کنیم. مخاطب‌محور یعنی ۹۰% بچه‌ها حرف می‌زنند و ۱۰% شما صحبت کنید.

در یادداشت های دیگر، ابعاد متنوعی از برنامه ریزی استاندارد در مجموعه های تربیتی را پی می گیریم.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس