سبک تربیت

شما فقط کمک کننده‌اید!

استاد غنوی

وقتی درباره نقش عوامل مختلف، در رشد و تحول فرزندمان گفتگو می کنیم، از تعبیر کمک رساندن استفاده می کنیم، زیرا ما نمی ­توانیم الزاماً  و قطعاً تغییری در آن‌ها ایجاد کنیم، در فضای تربیت و تغییر و تحول، با انسانی مختار مواجهیم. انسانی که می­‌تواند با دراختیار داشتن بالاترین نحوه­ هدایت و نهایت روشنی راه، مسیر نادرستی را انتخاب کند. همچنین انسان می­‌تواند پس از اشتباه، بازگشت به راه درست و پیمودن آن را برگزیند. این نه‌تنها ویژگی ما بلکه ویژگی حضرت آدم(ع) پیامبر خدا نیز هست. در بهشت خدا نیز او می‌­تواند عصیان کند و می­‌تواند پس از عصیان و به زمین آمدن و از بهشت رانده­ شدن باز توبه کند و به سوی خدا بازگردد.

این را باید توجه داشت که در تربیت، همیشه با موجود مختاری روبروئیم که در ابتدای کار حتی می­‌تواند موجب ناامیدی شود ولی بعدها تصمیم دیگری بگیرد و دچار تغییر شود. به همین جهت در روایات زیادی از قول معصومین این تعبیر آمده که رحمت خدا بر آن بنده‌­ای که فرزندش را در جهت خوب شدنش یاری کند. پس ما فقط اعانت و یاری می­‌کنیم، ما نمی­‌توانیم فرزندان‌مان را خوب کنیم. این نکته را در سرگذشت فرزند نوح(ع) می‌بینیم. این نقص از جانب پیامبر نیست زیرا وادی تربیت، وادی اجبار نیست، وادی هدایت است و راهی است که در نهایت خود فرد انتخاب خود را در مورد آن انجام می‌­دهد.

ممکن است این سؤال پیش آید که مگر می­‌شود پدر و مادری فرزندشان را در جهت خوب شدن یاری نکنند؟ در پاسخ باید گفت اتفاقاً در فرزندپروری ما معمولاً قاعده برعکس است. ما معمولاً به بقای­ فرزندمان کمک می­‌کنیم، به رشد جسمی­ آن‌ها کمک می‌­کنیم، به اینکه از نظر اجتماعی و شغلی به جایی برسند، کمک می­‌کنیم، به اینکه ازدواج کنند کمک می‌­کنیم، اما به خوب شد‌ن‌شان کمک نمی‌کنیم!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس