سبک تربیت

یک مربی و چند ضرورت علمی در عرصه تربیت

استاد تهوری

مربی باید از نظر علمی دارای توانایی کافی باشد؛ ما اینجا به برخی از ویژگی‌های علمی مربی در عرصه تربیت به طور خلاصه اشاره می کنیم.

الف) برنامه‌ریزی عالمانه

بدیهی است که مربی باید برنامه تربیتی داشته باشد. برای این امر ابتدا باید هدفش را بشناسد و بداند که متربی‌اش را به کجا می‌خواهد برساند؟ راه رسيدن به اين هدف کدام است؟ و ابزار و لوازم عبور و موانع حرکت چیست؟ از آنجا که هدف، روش و مراحل تربیت تماما باید مستند به دین باشد، مربی یا باید معصوم باشد یا دستش در دست معصوم باشد و یا با عالمان دین که علم خود را از معصوم (قرآن و روایات معصومین) می‌گیرند، در ارتباط باشد. از این رو لازم است در زمينه اعتقادی و تربيت دينی، پيوسته مطالعه داشته باشد و متناسب با نیازها به منابع و مشاوران آگاه مراجعه کند. با درنظر گرفتن این نکته ضروری است که هر مجموعه یک روحانی کار کرده و توانمند داشته باشد.

ب) برنامه‌ریزی تربیتی انحصاری

مربی باید برای تک‌تک متربی‌ها برنامه خاص تربیتی داشته باشد. لازم است برای این‌کار از ابعاد مختلف متربيان خود آگاهی داشته‌ باشد و برای آن‌ها پرونده تربیتی و برنامه رشد طراحی کند.

ج) نشاط و جذابیت‌های علمی

مربی برای ایجاد جذابیت ناگزیر است که مطالعات داستانی، شعر ، متن ادبی و… داشته باشد. همچنین نباید از موضوعات مورد علاقه مخاطب خود بیگانه باشد. به‌عنوان مثال از فضای وب، بازی های رایانه و فوتبال بیگانه و بی‌اطلاع نباشد. مربی باید شوخی‌های روز، فیلم‌ها و سریال‌های تاثیرگذار و فضای ذهنی مخاطب را بشناسد. این باعث می‌شود که مربی مخاطب را بهتر بشناسد و از طرف دیگر متربی هم می‌فهمد که مربی از همه موضوعات جذاب برای او آگاه است.

د) آگاهی به روش‌ها و مهارت‌ها

انتقال معارف دينی علاوه بر معلومات دینی به روش‌ها و مهارت‌هایی نیاز دارد. بسيار هستند کسانی که دريای معلومات‌اند اما به دليل آنکه روش‌ها، مثلاً روش جلسه‌داری را نياموخته‌اند، دانش‌آموزان در کلاس چرت می‌زنند يا کتاب داستان می‌خوانند و يا اگر هم توجه کنند، چيزی نمی‌فهمند.

ه‍ ) تخصص

مربی باید دست‌کم در يک زمينه علمی و عملی تخصص داشته باشد. تخصص داشتن مربی در نوع نگاه متربی‌ها به او مؤثر است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس