تربیت در تشکل

مجموعه تربیتی پویا و آفت‌هایی در کمین!

گاهی پیش می­‌آید که در مجموعه تربیتی، اهدافی را برای خودمان تعیین می­‌کنیم و بر اساس آن برنامه‌­ریزی می‌­کنیم اما باز در عمل دچار آسیب­‌هایی می­‌شویم. در این یادداشت به برخی از آسیب‌ها که بعد از هدف‌گذاری و برنامه ریزی خود را نشان می دهند، اشاره خواهیم کرد:

۱ ـ عمل‌­زدگی

گاهی آن­‌قدر گرفتار عمل می­‌شویم که دیگر به این فکر نمی­‌کنیم که هدف‌مان چه بوده و قرار است به کدام مسیر پیش برویم!  فراموش نکنیم که عمل‌­زدگی سبب چشم‌­پوشی از هدف می­‌شود.

۲ ـ شتاب­‌زدگی

گاهی پس از اینکه هدفی برای خودمان تعیین کردیم، می‌­خواهیم هرچه سریع‌­تر به آن برسیم. شتاب یکی از آفاتی است که سبب می­‌شود یا در اهداف‌مان تخفیف بدهیم یا اینکه آن‌ها را به فراموشی بسپاریم.

۳ ـ رقابت­‌ها و تعارض‌­ها

اگر ما بخواهیم راه درست را برویم و از روش مناسب و اصولی استفاده کنیم، معمولاً پیامد این شیوه و عملکرد این خواهد بود که حاصل کارمان اندک و تعداد مخاطب کم باشد اما کسانی که از راه میان­‌بر می­‌روند، هم مخاطب فراوانی دارند و هم اینکه در مجامع گوناگون از آن‌ها تجلیل می­‌کنند. گاهی این رقابت و تعارض سبب می‌­شود از اهداف‌مان چشم بپوشیم و این خطر بزرگی است. باید بدانیم اگر بخواهیم در مسیر درست حرکت کنیم، معمولاً مخاطب‌مان کم و حاصل کارمان اندک است و در نتیجه کم‌تر دیده می­‌شویم و خبری از تشویق و تجلیل نخواهد بود!

۴ ـ قناعت به کم‌ترین‌­ها

بسیار پیش می­‌آید وقتی فعالیتی انجام می­‌دهیم و در آن به موفقیتی  ‌دست پیدا می‌کنیم و مطرح می­‌شویم، دیگر به همان چیزی که به آن رسیده‌­ایم و  به خاطر آن از ما تعریف و تجلیل می­‌کنند، قانع می­‌شویم. گویا هرچند کارمان به مقصد نهایی خودش نرسیده، ما به مقصد خودمان رسیده‌­ایم!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس