سبک تربیت

شتاب‌زدگی، یکی از بزرگ‌ترین مشکلات فعالیت تربیتی

استاد هادی‌زاده

کسانی هستند که  موضوع کار تربیت را به درستی شناخته ­اند، مقاصد و اهداف مورد نظر را به خوبی تعريف كرده­ اند و اتفاقا روش تربيتي و ارشادي خوبي را شناخته و به كار گرفته­ اند، اما باز دچار آفت و آسیب شده ­اند. این‌ها کسانی هستند که به جای اینکه پیش از هرگونه فعالیتی به اندازه کافی درباره آن فکر کنند و طراحي و برنامه‌ريزي داشته باشند و براساس اين طرح حركت كنند، با این بهانه که فرصت اندک است دست به کار می­ شوند.

آسیب‌شناسی نگاه کوتاه‌مدت در برنامه‌های فرهنگی و تربیتی

بیشتر برنامه‌هاي فرهنگی و غیرفرهنگی كشور دچار این آسیب هستند که مجریان آنها نگاهی كوتاه‌مدت دارند؛ یعنی صرفا به دنبال این هستند که مثلاً برنامه­ هایی برای این فصل و یا نهایتاً برای امسال داشته باشند و آن‌ها را اجرا کنند.

در این میان کسانی هم به این مطلب توجه دارند كه بايد نگاه بلندمدت داشت، اما هیچ­گاه زمانی براي اختصاص به آن ندارند و با خود مي‌گویند: «فعلاً همين كاری که مشغول آن هستیم را به سرانجام برسانيم تا بعد». غافل از اینکه این كارهاي كوتاه­ مدت اگرچه نتيجه‌هايي نیز به‌دنبال دارند، اما اين نتيجه‌ها نمي‌توانند در رویارویی با مشكلات و فراز و نشيب‌هايي كه پیش­روی ما قرار دارند دوام بياورند.

در چنین مواردی باید ریشه مشكل را در جاي ديگري جست­وجو کرد و آن اینکه مبانی و دغدغه‌هایی که این افراد براساس آنها احساس مسئولیت کرده و وارد میدان فعالیت فرهنگی شده­اند، دچار مشكل هستند. بسیاری از فعالان فرهنگی و تربیتی چون ریشه­های مناسبی ندارند و دغدغه­های آنها از جايگاه معرفتي خوبي برنخاسته است، گرفتار شتاب در اقدام مي‌شوند و به حجم عمل نگاه مي‌كنند.

گرفتار شدن در حجم فعالیت‌ها

در كارهاي فرهنگي بلكه فراتر از آن، در بخش عمده‌اي از كارهاي ما اين حالت فراوان به چشم می­خورد که هميشه دنبال حجم عمل هستيم و مي‌خواهيم كار زیادی انجام شود. بنابراین يكی دیگر از ریشه‌های بروز آسیب­ها در فعالیت­های فرهنگی اين است كه بسیاری از ما فعالان فرهنگی ريشه‌هاي مناسبي نداریم و از این­رو شتاب‌زده عمل مي‌كنيم و حوصله  فكر كردن  و طراحي و برنامه‌ريزي نداريم.

پیامد این نداشتن ريشه‌هاي مناسب این است که بسیاری از ما فصلي عمل مي‌كنيم؛ به این معنا که اگر در یک زمان و یا مکان خاص ناگهان فضا و شرایط اجتماعی ویژه­ای ايجاد شود و موجی به راه بیفتد، ما نیز تحت تأثیر آن شرایط داغ مي‌شویم و كاري را شروع مي‌كنیم، اما زمانی که آن فضا و شرایط تغییر مي‌كند و آن جريان فرو می ­نشیند و آن موج آرام مي‌گيرد، ما هم کم­کم آرام مي‌گيریم و اصلاً يادمان مي‌رود كه چه كاري شروع كرده بودیم!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس