سبک تربیت

ضرورت تربیت، اقتضای انسانیتِ انسان

استاد فدائی

توجه به تربیتِ خود و دیگران یک ضرورت انسانی است که با اندک تاملی در تفاوت‌های انسان و حیوان  روشن می‌شود. از تفاوت‌هایی که در خواسته‌ها وشناخت‌های انسان وحیوان وجود دارد، معلوم می‌شود که هرقدر سطح این خواسته‌ها وشناخت‌ها از محدوده  فردی، منطقه‌ای، حالی ومادی فراتر می‌رود، بشر از حیوانیت فاصله گرفته و به سوی انسانیت اوج می‌گیرد. از آنجایی که اقدام به تربیت بدون دغدغه  برای غیر معنا و مفهوم پیدا نمی‌کند، گام اول در تربیت در واقع گام اول انسانیت است.

اهمیت تربیت را هر کسی که کم‌ترین دغدغه‌ای نسبت به محیط اطرافش و آدم‌هایی که با او دم‌خور است داشته باشد  درک می‌کند؛ حتی اگر تصور و درک درستی از تربیت و روش‌های تربیت نداشته باشد. اگر پدر و مادر است اهمیت تربیت برخواسته از نگرانی و دغدغه‌ای است که نسبت به فرزندان وجود دارد، اگر برادر یا خواهری در یک خانواده است، باز بر اساس نگرانی که نسبت به برادر و خواهرهای دیگر وجود دارد این اهمیت را  درک می‌کند و اگر کسی است که در اجتماع نقشی یافته است، به‌عنوان معلم و به‌عنوان کسی که کار فرهنگی انجام می‌دهد، به شکل عمیق‌تر و ریشه‌دارتری این اهمیت را درک می‌کند.

سلسله یادداشت های سبک زندگی را در موضوع ضرورت تربیت از اینجا دنبال کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس