سبک تربیت

شخصیتِ باز و بسته، تفاوت ها و اقتضائات

استاد تهوری

گاهی با بچه‌هایی کار می‌کنیم که در محیطی بسته، استریلیزه‌شده و با حساب‌‌ وکتاب پرورش یافته‌اند. یک سری باورها را به این‌ها القاء می‌کنیم اما  بعد از اینکه به سن بلوغ رسیدند، کم‌کم می‌بینیم که به همان حالت‌های قبلی برمی‌گردند و دیگر هم عوض نمی‌شوند.

باید توجه داشت که فقط محیط‌ها نیستند که به بسته و باز تقسیم می‌شوند، آدم‌ها را هم می‌توان به دو دسته بسته و باز تقسیم کرد. وقتی به آدم‌ها نگاه می‌کنید، بعضی آدم‌ها کلاً بسیط و ساده‌اند و یک ذهن بسته و استریلیزه دارند؛ اصلاً به حرف مخالف گوش نمی‌دهند. اگر این آدم را در محیط متضاد هم بگذارید، کم‌تر تأثیرپذیر است  اما کسی که روحیه پرخاشگری، دنبال حرف نو بودن، درگیر شدن و بحث و استدلال کردن دارد، با این آدم متفاوت است.

روش‌ برخورد با آدم‌های بسته

روش درست این است که مخاطب را به محیط خودتان بیاورید و طوری با او رفتار کنید که حرف آدم‌ها را بشنود و بفهمد. گاهی وقت‌ها منِ مربی می‌توانم اشکال‌کننده باشم؛ مثلا حالت و رفتار او را به تمسخر و نقد بگیرم تا کمی تکان بخورد و روی حرف‌ها فکر و آن‌ها را بازنگری کند. یعنی می‌توان راه‌کارهایی ارائه کرد که که این آدم از آن حالت بسته دربیاید.

اما باقی‌ ماندن در  حالت بسته اشکالاتی دارد:

۱ـ اصلاً این روش که فرد را در حالت بسته نگه داریم، اسلامی و انسانی نیست.

۲ـ  معلوم نیست این آدم برای همیشه بسته بماند. انسان حالتی دارد که هرآن ممکن است عصیان کند. به هر حال این احتمال نیز وجود دارد که همان شخص بسته به محیطی برود که رشد تضاد در آن‌جا بسیار زیاد است؛ تا جایی که بسته‌ترین آدم‌ها هم در آنجا آسیب ببینند.

حرف پایانی

همان طور که محیط بسته داریم، آدم بسته هم داریم ولی چنین شخصی را باید به آدمی تبدیل کنیم که بتواند در محیط باز و متضاد هم حرکت کند و حرف‌ها را ببیند و بشنود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس