سبک تربیت

اجازه تجربه بدهید و نظارت کنید

استاد هادی زاده

 

اگر بنا شد خلاقیتش را اجازه بدهید رشد کند به جای اینکه اسباب بازی بخرید و به او بدهید، به او اره و میخ و چوب می دهید و از او می خواهید که خودش چیزی را درست کند ولی با نظارت.

تفاوت بازی های امروز با بازی های دیروز چیست؟

بچه ای که چیزی نداشت، می نشست فکر می کرد و از هیچ، برای خودش اسباب بازی درست می کرد.

وسایل دور ریختنی ای که در اطرافش بود، چوبی که بود، شاخه درختی که بود، کاغذی، قوطی کبریتی که بود یک چیزی برای خودش راه می انداخت، خلاقیتش بروز پیدا می کرد، اطمینانش و اعتمادش به خودش تقویت میشد اما امروزه حتی اسباب بازی هایی که طراحی شده برای رشد فکری بچه ها نیز یک محدودیت خاصی را به همراه دارد.

آرزویمان این است که می خواهیم فرزندمان فلان بشود، از آن طرف خودمان مجال نمی دهیم که حرکتی بکند، مدام جلوی او را می گیریم؛ دوست داریم فرزندمان مستقل رشد کند و در کارهایی که باید انجام دهد مهارت پیدا کند اما به او اجازه فعالیت و تجریه اندوزی نمی دهیم.

وقتی فرصت تجربه را از کودک می گیرید نتیجه چه می شود؟ وقتی انتظار دارید بچه کار بکند 8 یا 9 ساله شده است و شما انتظار دارید در خانه کمک بکند، تا یک قدم برمی دارد یک استکان می شکند، آن موقع هم بر سرش داد می زنید و فریاد بلند می کنید که عرضه نداری این کار را انجام بدهی. شما بچه را به اینجا رساندید و حالا به جای اینکه حمایتش بکنید او را تحقیر می کنید.

بچه ای میگفت: نمی دانم داستان چیست؛ وقتی لیوان آبی یک گوشه ای هست، من میروم و نمی بینم و پایم با آن برخورد می کند و آب می ریزد؛ پدرم می گوید پسر چشم نداری لیوان را ببینی؟ اما اگر پدرم از آنجا عبور کند و لیوان آب را بریزد می گوید: اینجا جای لیوان آب گذاشتن است؟

مجال رشد به بچه ها نمی دهیم. به بچه ها فرصت بدهید به شرطی که به خودشان صدمه نزنند.

شرط دیگر نظارت کردن است. یعنی اگر بنا شد که به او استقلال بدهید و او سفره غذا را پهن کند اشکال ندارد ولی کتری آب جوش را برندارد که برایش خطر داشته باشد، مگر به سنی رسیده باشد که برایش درصد خطر پایین بیاید، ولی همراه با نظارت!

اگر بنا شد خلاقیتش را اجازه بدهید رشد کند به جای اینکه اسباب بازی بخرید و به او بدهید، به او اره و میخ و چوب می دهید و از او می خواهید که خودش چیزی را درست کند ولی با نظارت.

یا اینکه اسباب بازی را می خرید و دوست دارید با این اسباب بازی مثلا 2ماه بازی کند اما او خیلی زودتر آن را می شکند و باز می کند تا داخلش را ببیند، این اتفاق واقعا می ارزد.

این اتفاق فایده های خوبی را به همراه دارد مثلا استقلال کودک را رشد می دهد

بچه ای که به او فرصت بدهید کارش را خودش انجام دهد استقلال پیدا می کند. می خواهد چایش را بخورد اصرار دارد که خودم بخورم، اما پدر می گوید نه، مادر هم می گوید: می سوزی، می ریزه و… نمی گذارند خودش چای را بخورد.

با اینگونه رفتارها بچه استقلال پیدا نمی کند؛ توانایی پیدا نمی کند!

این یک بخش  است، اما بخش دیگر این است که برخوردهایی که ما داریم بچه ها را گرفتار می کند. مثلا عصبانی می شویم و براساس عصبانیت مان نسخه می پیچیم که او باید تنبیه بشود. یک نکته مهم در برخوردها این است  که ما اولا باید ظرفیت داشته باشیم، تحمل داشته باشیم تا براساس ظرفیت مان درست برخورد کنیم، ما باید ظرفیت و تحمل داشته باشیم که اگر در حین بازی شیطنت هم می کند من مانعش نشوم، بگذارم کار خودش را بکند! من ظرفیتم کم می شود مشکل خودم را به بچه تحمیل نکنم و چون اعصاب من خورده داد با نگاه تندی به بچه بگویم ساکت باش!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس