سبک تربیت

آرزوهایی که برای بچه هایمان داریم و اصرار بر روش هایمان

استاد هادی زاده

در زندگی خواسته هایی داشته ایم ولی خودمان به آن ها دست پیدا نکرده ایم، و اکنون آرزو داریم که بچه هایمان به آن آرزوها دست پیدا کنند.برای رسیدن به این آرزوها چه کرده اید؟ وقتی شما یک راهی را می روید و فکر هم می کنید در مسیر درست و در روش صحیح قدم بر می دارید این، خیلی خطرناک است.

در زندگی خواسته هایی داشته ایم ولی خودمان به آن ها دست پیدا نکرده ایم، و اکنون آرزو داریم که بچه هایمان به آن آرزوها دست پیدا کنند. برخی پدران دوست داشته اند که مثلاً سمتی پیدا کنند ولی موفق نشده اند و اکنون مشتاقند که فرزندشان به آن سِمَت یا آن شغل دست پیدا کند.

بین همه آرزوها آن چیزی که مشترک همه ماست – چه آن هایی که متدین هستند چه آن های که متدین نیستند – این است که همه آرزو دارند بچه هایشان بچه های صالح، سالم وتوانا باشند.

برای رسیدن به این آرزو و برای اینکه بچه هایمان خوب باشند، سالم باشند، صالح باشند شما چه کاری انجام داده اید؟

به شخصی گفتم: شما که پسرت را دوست داری که فلان جور باشد، آینده اش این طور باشد؛ مدرسه ای که اکنون می رود مشکلات و خطرهایی دارد که مانع از خواسته های شماست. برای این مشکلات فکری کرده اید و آیا برنامه ای دارید؟ او جواب داد که ما دعا می کنیم.

این که ما کوتاهی های خودمان را به عهده دعا بگذاریم کار درستی نیست و ما را به نتیجه نمی رساند. دعا برای کسی است که تلاش خودش را بکند، زحمتش را بکشد در کنار این تلاش و زحمت، از خدا هم بخواهد دعا کند و بداند که با تلاش صِرف و بدون کمک و عنایت پروردگار به جایی نمی رسد.

ما معمولا با امر و نهی ها می خواهیم کار خود را در تربیت پیش ببریم. این کار را انجام بده، این کار را انجام نده، این جا بنشین، این جا ننشین.ساکت باش، اینقدر ورجه وورجه نکن. برو یک گوشه ای آرام بنشین، درست را بخوان و از این قبیل اوامر و نواهی…

کمی که بچه ها بزرگتر شدند و مشکلاتشان بیشتر شد، زبان وعظ و نصیحت باز می کنیم که اینطوری است، نباید این کار را انجام بدهی و اگر کمی به اختلافی یا مشکلی در ارتباط مان برخورد کنیم رو به قهرمی آوریم. قهرو تنبیه را پیش می گیریم و هر دو – پدر و مادر – قهر می کنیم.

دوستی میگفت: من پسری دارم 10ساله مشکل دارد، حرف گوش نمی کند. پرخاشگر است اخیرا تصمیم گرفتیم من و مادرش باهم با او قهر کنیم. گفتم: این که هر دو باهم قهر کنید مشکل را حل می کند؟ در حالیکه راهش این نیست، باید یکی قهر کند و دیگری فشار بیاورد نه اینکه هر دو باهم قهر کنید.

عموما کارهای ما در همین حیطه هاست که نتیجه ای نمی گیریم. نهایتا یک تشویقی به آن اضافه می گردد یا یک هدیه ای اضافه می شود و معمولا تجربه کرده ایم که آنچه اتفاق می افتد بسیار کم اثربوده است.

ما در رابطه با فرزندانمان یک عملکردی داریم و فکر می کنیم این عملکرد، بهترین نوع عملکرد است. اگر بعد از رفتارها و عملکردهای مان کمی تامل می کردیم که شاید این روش اشکال داشته باشد، شاید این روش نقص داشته باشد و برای تکمیل یا رفع نقص روش تربیتی ام باید آموزش ببینم یا از اساتید سوال کنم تا بهبود بیابد و اصلاح شود، در تربیت بسیار موفق تر بودیم.

تمرین کنیم تا توانایی مان در تربیت بیشتر بشود. اما وقتی شما یک راهی را می روید بدون اینکه آموزشی دیده باشید و یا با استادی در ارتباط باشید فکر می کنید در مسیر درست و در روش صحیح قدم بر می دارید اما حقیقتا اینگونه نیست و این، خیلی خطرناک است.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس