سبک تربیت

نگاه ذره‌بینی به محیط!

«محیط» سومین منبع برای مشخص ساختن روش تربیت است. هدف از روی آوردن به بحث محیط‌ها، انتقال اندیشه‌های مطلوب به کودک است و بررسی اینکه چه عواملی در محیط وجود دارد که می‌تواند بر فعالیت‌های تربیتی اثر منفی بگذارد و یا آن‌را خنثی بکند. اولین قدم، بررسی محیط بسته:

خصوصیات

در این محیط، ورودی‌های جامعه به روی اندیشه‌های مخالف بسته است و فقط یک اندیشه حاکم است. نتیجه این محیط، هم‌جهت بودن تمامی عوامل در مسیر تنها اندیشه حاکم بر محیط است.  در محیط بسته آنچه‌ را که کودک از پدر،  مادر، استاد و ریش سفیدها می‌شنود را بدون مقاومت می‌پذیرد؛  روستاهای قدیم، نمونه ای از این محیط به شمار می‌آیند.

ویژگی کودک در محیط بسته

در این محیط از شک و تردید خبری نیست. آنچه باعث تردید کودک می‌شود، هجوم اندیشه مخالف است. هنگامی که تردیدکننده‌ای نباشد، کودک از آرامش روانی برخوردار خواهد بود و در برابر آموزش‌ها، پذیرش خواهد داشت. در این محیط آنچه آموزش داده می‌شود، باورهای محکمی را رقم می‌زند که تا پایان عمر همراه کودک باقی می‌ماند.

تهدیدهای موجود در محیط بسته

در این محیط تنها تهدید احتمالی، آسیبِ برخاسته از دوران بلوغ است. کودک هنگامی که به بلوغ می‌رسد، تحت تأثیر عقلانیت نوپا، تمام داشته‌های گذشته را به نقد می‌کشد و مثل مخالفی در برابر آن‌ها قد علم می‌کند، البته این آسیب، برخاسته از محیط نیست؛ بلکه تأثیر گرفته از تغییر و تحولات جسمی و روحی کودک است. مسئله دیگر اینکه تهدید دوران بلوغ به محیطِ بسته محدود نمی‌شود و در تمام محیط ها به چشم می‌خورد.

نکته پایانی

آسیبی که در این محیط ذکر شد، قابل کنترل خواهد بود، به شرط اینکه مربیان تربیتی و والدین بتوانند با تدبیرهای به‌جا و صحیح، نقادی نوجوان را مدیریت و جهت‌دهی کنند.

بحث درباره محیط تربیت را از اینجا پی گیری کنید: محیط تربیت

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن
قالب وردپرس